Sunday, November 10, 2019

ನಾನೂ ಕನ್ನಡದವಳು



ನಾನೂ ಕನ್ನಡದವಳು-  ಕತಾರ್ ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗ. 

ಕತಾರ್ ನಲ್ಲಿ 12 ವರ್ಷ ಕಳೆದಮೇಲೆ , ಒಂದು ಸಂಜೆಯ ಮಾತು . ಪಾರ್ಕಿನ  ಲಾನ್ ನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಅಡ್ಡಾಡ್ಡುತ್ತಿದ್ಧೆ.  ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹೆಂಗಸು  ನನ್ನ ನೋಡಿ ಒಮ್ಮೆ ಒಂದು ನೆಗೆ ಸಮೇತ ಮಾತನಾಡಿಸಿದರು. ಮಾತುಕತೆಯ ಆರಂಭವೇ ಹೀಗಾಯ್ತು.  "ನೀವು ಎಲ್ಲಿಯವರು" ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ನಾನು ಕರ್ನಾಟಕ ದವಳು ಎಂದರು. ಅಬ್ಭಾ. ಖುಷಿ. ನನ್ನ ಒಳಗೆ ಒಂದು ಮಗುವಂಥಹ ಸಂತಸ.  "ಒಹೋ ನಾನು ಕರ್ನಾಟಕದವೇಳೆ" ಎಂದೇ ಮಾತನಾಡಿಸಿದೆ. ಮಾತು ಕಥೆಯ ಮಧ್ಯ  ಹೇಳಿದರು "ಹ್ಞಾ ಹಾವೇರಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅಂಗಡಿ. ಅದೇ  ಜನ್ಮಸ್ಥಾನ, ಹಾಗು ನಾವು ಮಾರ್ವಾಡಿ ವಂಶ  ಅಂತ". 
"ಆಹಾ , ಆದರೆ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕ ದವಳು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೀಲ್ಲ, ನನಗೆ ಎಂಥ ಹೆಮ್ಮೆ ಅನ್ಸ್ತಿಧೆ " ಅಂತ  ನಾನು  ಹೇಳಿದರೆ "ಅಯ್ಯೋ ನಾವು ಹುಟ್ಟು ಬೆಳೆದ ಊರು ಆಷ್ಟೇ  ಅಲ್ಲ ನಮಗೆ ಅನ್ನ  ಕೊಟ್ಟ ಊರು ಹಾವೇರಿ " ಅಂದರು.

ಕನ್ನಡ ಒಂದು ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಒಂದು ಹೆಮ್ಮೆ. ಒಂದು ಪದಕ. ನಿಜ . 

ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಜೆಯ ಕಥೆ. ತೀವ್ರ ಬೆನ್ನು ನೋವು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು  ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು  ಪ್ರೈವೇಟ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಒಡಿದೆ. ಡಾಕ್ಟ್ರು ಕೇಳಿದರು ಎಲ್ಲಿಯವರು ಅಂತ. ಕನ್ನಡ ದಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡಿಸಿದರು. ನಾನೂ  ಕರ್ನಾಟಕಾನೇ  ಅಂದರು.   ಅವರ ಹೆಸರು ಹೇಳಿತು ಅವರು ಕೇರಳದವರು ಅಂತ, ನಾನು ಕೇಳಿಯೆಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ, "ಕರ್ನಾಟಕ ದಲ್ಲಿ ಓದಿಬೇಕಲ್ಲವೇ ಡಾಕ್ಟ್ರೇ" ಅಂತ.  ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು, ಹ್ಞಾ ೧೫ ವರ್ಷ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಅದೇ ನನ್ನ ಊರು ಈಗ ಎಂದರು.

ಅಬ್ಬಾಹ್, ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಪರ ಊರವರು ಇಷ್ಟು  ಪ್ರೀತಿ, ಅಕ್ಕರೆ, ಹೆಮ್ಮೆ, ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.  ಇದು.  ಕನ್ನಡ ಒಂದು  ಭಾಷೆ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ,ಒಂದು ಹೆಮ್ಮೆ, ಮನುಷ್ಯನ್ನ ಸೇರಿಸುವ ಸೂತ್ರ. 

ಅಬ್ಭಾ ! ಏನು ಖುಷಿ. ಎಲ್ಲರಿಗು ಹೇಳುತ್ತಾ ಬಂದೆ  ಈ  ಸುದ್ದಿ. 

ಅಷ್ಠಕ್ಕೂ, ಮುಂಚೊಮ್ಮೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಕೆಲ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನರ ಮೇಲಿನೆ ಸಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಕಮ್ಮಿ ಆಗಿಲ್ಲ. "ನಾನಾ ಮಂಗಳೂರು, ಅಯ್ಯೋ, ಕತಾರ್ ನಲ್ಲಿ ೨೦ ವರ್ಷ ಆಯಿತು ರೀ, ಕನ್ನಡ ಮರೆತು ಹೋಗಿದೆ you know " ಅಂದಾಗ,  ನಾನು ಬಿಡದೇ, ಅಯ್ಯೋ ಊರು, ಅಲ್ಲಿಯ ಭಾಷೆ ಹೇಗ್ರಿ ಮರೀತೀರಾ. ನಂಗೆ ಬೇಕು ಅಂದ್ರು ಮರಿಯಲ್ಲ. ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ , ಬಾಯಿಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕದೇ .

 ಏನು ಮಾಡಲಿ, ನಾನೋ ಕನ್ನಡದವಳು.
ಕನ್ನಡ ಒಂದು ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಒಂದು ಹೆಮ್ಮೆ. ಒಂದು ಪದಕ.
ಕನ್ನಡ ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆ.
ಜೈ ಕರ್ನಾಟಕ. 
---------------------------------------------

Saturday, November 9, 2019

Why Pondy



Almost 16 months after my solo travel to a place called Pondicherry in India, I have been asked this question "Why Pondy"? several times. Why not London, Maldives or Thailand?Most or many asked me this or such.

As a matter of fact, I did not single out on this destination until I got to hear about the Auroville. I had read this book "Auroville, A Test Run For Future" by Anuradha Majumdar. And a curiosity to explore this town finally pulled me on the various sites of airlines. 
Her stories had left vivid pictures in my mind, most ending with question marks. Majumdar is sure an excellent writer where her details and descriptions leave absolute solid pictures of motion in my mind.

Secondly, the oceans have always beckoned my spirituality and creativity by it's best. In my earlier post, I had written about my experience in the town. A few of the pending pictures are here today. And also the reason, Why Pondy. Simple I wanted to travel with myself once, I had always wanted. And I found all that I wanted in Pondy. The meditation center and the ocean view room.

It is when you travel with yourself, you get the answer to many of the "whys" you hold with you. Simple things are life's zest. We say. But I ask, how many of you have felt it often?
In the hustle bustle of our rapid random routines, have you technically  realized that one small thing evokes a notable change in you or even such a small "thing" is hard to achieve at all. Understanding simpler matter is most complicated challenge for the intellectual human species. 

Well, the point here is, my travel simply gave me that void. Simply that. Aesthetics that pitched on to my mind directly. Nothing more complicated. Neither have I turned monk out of my spiritual best nor did I swim in two piece in the ocean. I have touched the fair lines of life, with another angle, with another pair of glasses my eyes never perceived.

That is it, friends, it is only a small anecdote from my life forming a mammoth wave of life. 






Tuesday, November 5, 2019

Conversation With My Nostalgic Deepawali
















Like it all just began much before the dawn
while a layer of dark awaited hastily for the
curtains of day light to be raised, for a special day

like how my family assembled outdoors
for a herb flavoured oil massage, while
the charcoal and copper aromatic water felt rejuvenating

like little rabbits, we children and adults had the holy bath
lit several oil diyas, folded hands before the supreme
and settled in for the preparation, festival of lights

like, of days when the satellite reach was limited
social plug ins being "meeting and greeting" each other
festivity vibes connected entire town, by hugs, smiles and warmth

like the times we kids settled by the doorsteps
boxes filled with colourful crackers and poppers
very air of the town felt the vibes, the sounds of the crackers

like there was no stopping, by the dusk
the colourful sparklers would grace the sky
children's laughter were heard far away across many houses

like the best festivity spirits flickered, everyone showed up
with colourful outfits, authentic food and infectious love
the festive vibes united us, sculptured us into a pure human

like those days of the Deepawali, our childhood saw
are there any today? hard to match the past
for now, the vibes are passed on "online" alas!

like it all happened then, it may not happen now
yet we cleanse our energies, our nestles
we still dress up,  pray, eat and meet people

like it all happened then, it may not happen now
the crackers box shrunken, skies darker
love sprawls on the social plug ins only online

yet , it is the festival. It is all here.
We still follow all the practices, we pray
only  the times have switched faces.

Happy Deepawali everyone.